4 oktober: nieuwe roman!

De presentatie van de roman Hoor nu mijn stem vindt plaats op woensdag 4 oktober om 17.00 uur ten huize van de uitgeverij, Herengracht 48 te Amsterdam. Het eerste exemplaar zal in ontvangst worden genomen door auteur Marja Pruis.

Over Hoor nu mijn stem:

Ina verloor op driejarige leeftijd haar ouders en groeit op bij haar opa en zijn twee ongetrouwde zussen Ma en Sjaan. Deze ‘familie’ bewandelt de oude paden van het gereformeerde geloof, en de jonge, ambitieuze Ina probeert te klimmen op de trappen van Gods genade, zoals haar lichtende voorbeeld tante Ma. Naarmate ze volwassen wordt, lonkt ook de maatschappelijke ladder, die gemakkelijker te beklimmen lijkt. Zal ze haar milieu ontstijgen of belooft ze trouw aan God?

Wat doet het met je wanneer je merkt dat men op jouw plek liever iemand anders ziet? Gina, zelfverklaard beste radio-interviewer van Nederland, verliest in korte tijd haar baan, haar geliefde en haar waardigheid. Haar leven lang heeft ze geïnformeerd naar de ideeën en de binnenwereld van anderen. Maar hoe staat het met haar eigen innerlijk?

In deze nieuwe, psychologische roman geeft Franca Treur een stem aan vrouwen uit dat deel van onze samenleving waar een vrouw niet vaak wordt gehoord.
 
Franca Treur
(1979) is schrijver van romans, verhalen, essays en columns. Ze debuteerde met het bekroonde en verfilmde Dorsvloer vol confetti, dat speelt in een bevindelijk gereformeerd milieu (meer dan 150.000 verkochte exemplaren). Later volgden De woongroep, het Zeeuwse Boekenweekgeschenk Ik zou maar nergens op rekenen en een bundeling van de piepkleine psychologische verhalen X&Y, die ze schreef voor NRC Handelsblad.

Te gast in tv-programma De Nieuwe Wereld

eoZondag 15 mei 2016 was Franca te gast in De Nieuwe Wereld op NPO 2. Met Johan Fretz en Colet van der Ven. Ze sprak er over haar boeken X&Y, De woongroep en Dorsvloer vol confetti. Daarnaast wordt haar gevraagd, na confrontatie met een tv-fragment met dominee Nico ter Linden, hoe het is om afstand te nemen van de kerk. Presentatrice Colet van der Ven noemt X&Y ‘een heerlijke verhalenbundel’. Van der Ven: ‘het gaat vooral over het onvermogen van mensen om echt met elkaar te communiceren.’

Kijk hier de uitzending terug.

 

Recensie in ‘Kerk en leven’ (België)

kat oliviaJacob wil niet onderdoen voor de vorige partner van zijn vriendin en probeert dus te bewijzen dat het ook klikt tussen hem en haar kat. Marieke kijkt uit naar het moment dat haar vriend bij haar intrekt, maar koopt eerst een nieuwe sofa, zodat ze zelf kan beslissen over de kleur. En Alex is filosoof, maar krijgt zijn debatten niet meer verkocht nu zijn belangrijkste tegenstander ziek is. De personages in de drieëndertig verhalen in X & Y gaan in hun relaties stuk voor stuk een klein beetje uit de bocht.

De Nederlandse Franca Treur, heeft nergens meer dan drie bladzijden nodig om bij de lezer een mix aan gevoelens en gedachten op te roepen, van medelijden en plaatsvervangende schaamte tot sympathie en herkenning. Soms proberen we dan ook allemaal onhandig indruk te maken op anderen of oplossingen te zoeken, zodat niemand ontdekt dat we een probleem creëerden.

Treur maakte naam met haar debuut, Dorsvloer vol confetti, een roman over een gelovige familie op het platteland in Zeeland, waarvan meer dan 150.000 exemplaren werden verkocht. Een aantal verhalen in X & Y verscheen eerder in NRC Handelsblad. De bundel lijkt misschien een tussendoortje na Treurs tweede roman, De woongroep, maar het is allereerst een duidelijke bevestiging van haar talent. (jvh)

Illustratie Olivia Ettema

Overal 4 sterren voor X&Y

four-starsArjan Peters kent de bundel in de Volkskrant vier sterren toe en noemt het ‘een meesterzet’. ‘Heel plezierig dat Treur zich van conclusies onthoudt. Die mogen wij trekken,’ aldus Arjan Peters. De lovende bespreking wordt afgesloten met: ‘Treurs ogenschijnlijke tussendoortje is er een van formaat.’

In NRC geeft Thomas de Veen ook 4 sterren: ‘Bovendien schrijft Treur scherper, vlijmscherp, in deze ultrakorte verhalen. In een enkele zin weet ze vaak haar personages en hun hele levens neer te zetten: ‘Lydia vindt het niet gezond dat Govert haar nog elke dag belt, een jaar nadat het uit is, maar ze is eraan gewend geraakt.’ Haar stijl is met name zo boeiend doordat ze de indirecte rede inzet voor dubbelzinnigheid: je weet niet precies wie je hoort, de verteller of het personage, hun gedachten of hun uitgesproken woorden. Zoals bij Jacob die een ‘schrijfbijbel’ krijgt: ‘Door het cadeau voelt Jacob zich begrepen op het niveau van zijn allerdiepste wensen.’

Zo bereiken we, met Treur, de mensen in hun diepste gedachten – denken we, maar het is misschien eigenlijk grilliger. Die dubbelzinnigheid maakt haar mensen menselijk, haar verhalen waarachtig en interessant. De ironie in X&Y is niet zonder mededogen, dat is juist de kracht ervan: Treur beziet, accepteert en viert de oneffenheden en onzekerheden in mensen en hun relaties. Ze laat haar gewone mensen, hoe herkenbaar ook, toch allemaal anders zijn.

Eerder kreeg de bundel 4 sterren in De Morgen en verscheen er een mooie recensie op Knack.be. De Zeeuwse krant PZC schrijft: ‘Universele verhaaltjes. In één openingszin legt zij uit waarvoor menige auteur drie inleidende hoofdstukken nodig heeft. Welgeteld drieëndertig keer de ingrediënten voor een roman, personages incluis.’ Daarnaast was Treur te gast bij radioprogramma’s Nooit Meer Slapen en TROS Nieuwsshow.

Ook 4 sterren op Cutting Edge: Franca Treur heeft niet veel woorden nodig om de Mens te beschrijven. In twee pagina’s vertelt ze meer dan anderen in tweehonderd. Ze verhief ‘schrijven is schrappen’ tot een kunst, en verzamelde haar beste werk tot nu in de kortverhalenbundel ‘X & Y’. Drieëndertig verhalen over een mannetje een vrouwtje, over een X en en Y, die niets bijzonders doen behalve bedriegen, verliefd worden, huichelen, beminnen, vallen en weer opstaan. Kortom, leven. Treur is niet uniek in wat ze doet, maar ze is er wel verdomd goed in.

Ook 4 sterren in de regionale bladen (Leidsch dagblad, Haarlems dagblad): ‘Franca Treur toont zich in deze kleine verhaaltjes weer een scherpe observator van de alledaagse lichtkomische tragiek van het bestaan die zij ook in haar debuut Dorsvloer vol confetti was.’