Lezers

36 thoughts on “Lezers

  1. Dag Franca,
    Ik heb met veel plezier je nieuwe roman gelezen. Er zijn boeken die je in één adem uitleest en ook die waarbij je het dichtklappen na de laatste regels liefst uitstelt, omdat je het plezier en de spanning zo lang mogelijk wil laten duren. De woongroep valt wat mij betreft in de laatste categorie; Dorsvloer vol confetti in de eerste. Zelf vind ik het nogal grappig dat er ook nu veel herkenning was. In ‘Dorsvloer vol confetti’, omdat ik én op een boerderij ben geboren en getogen en in de bevindelijke hoek ben grootgebracht. In ‘de Woongroep’, omdat ik in Amsterdam en in een woongroep woon. Wat mij betreft heb je de sfeer en ‘t leven in een hoofdstedelijke woongroep buitengewoon goed weten te treffen; hoewel ik m’n bed nog nooit gedeeld heb met een passant . Ik denk soms dat er in Amsterdam, in vergelijking met andere steden, meer mensen te vinden zijn die, zoals Elenoor, ietwat met hun ziel onder de arm, het leven in de stad proberen zin te geven en verschillende van die types, komen langs in de roman. De hipster, de over het paard getilde rijkeluis-zonen en -dochters, de (jonge) mensen die met hun vaak linkse stellingnames, meer bezig lijken te zijn zichzelf te poneren, dan dat zij zich zich daadwerkelijk vereenzelvigen met het onderwerp van hun kritiek. En blijkbaar kijk je met dezelfde mengeling van ironie en sympathie naar al deze mensen, als vier jaar geleden naar de mensen in de bevindelijke hoek. Wat mij nog het meest opviel is dat de sfeer en de personages zo onder m’n huid gingen zitten. De twijfel, de onrust en het zoeken van de personages. Het wordt allemaal heel invoelbaar door de losse verteltrant, waarbij de vaak ‘terloopse’ opmerkingen op het einde van alinea’s of zinnen, m’n denken net weer net weer op een ander been zetten. Het is wel opvallend dat al een paar keer is geschreven dat de roman ‘zwalkend’ of iets van dien aard zou zijn, maar ik vraag mij af of je niet juist heel goed de wispelturige tendenties van je romanpersonages in je stijl en het verhaal hebt weten te vangen. Daarnaast valt mij ook op dat thematiek uit ‘Dorsvloer vol confetti’ terugkomt in je nieuwe roman. Naar mijn idee is ‘t niet heel moeilijk een volwassen Katelijne in Elenoor te herkennen. Elenoor heeft eenzelfde eenling-positie en maakt ook haar eigen verhaal, i.p.v mee te gaan in dat van haar vriend. Dan lijkt er ook iets te spelen in de relaties die Elenoor met mannen heeft. Deze gaan niet echt van een leien dakje. Vooral in de relatie met Alexander vind ik dat heel mooi uit gewerkt. ‘t lijkt de enige relatie waarin ze emotioneel geraakt wordt en dat juist hij moet verdwijnen, daar valt leuk over te (psycho)analyseren. Niet in de laatste plaats, omdat haar vader niet haar echte vader blijkt te zijn. Afijn, wat ik al zei, ik heb ‘t met veel plezier bijna in één adem uitgelezen, volgens mij is het een boek waarvan de schoonheid zich pas achteraf openbaart. Ik kijk uit naar je verhalenbundel (al wordt dat misschien ook weer wat anders dan je van plan bent
    Groet, Dik

  2. Beste Franca, ik vind “de woongroep” een prachtig boek, met de wanhopigheid van een jong iemand omtrent de zin en onzin van het dagelijkse leven. Dat is de tweede laag van het boek, die de recensente van het Parool ( Karin Overmars) ontgaan is. Je stijl doet aan J.J. Voskuil denken.
    Ik lees je boek langzaam en grondig, zodat niets mij ontgaat! Veel succes. Pim

  3. genoten van de woongroep!!

    Hoop,dat er gauw weer een nieuwe “Franca Treur” komt.

    Hilde Snelting (75)

    Woon in een – niet idialistische- woongroep.

  4. Ha Franca, ik had je boek echt binnen een paar dagen uit en dat is wonderlijk want sinds de bevalling had ik geen enkel boek meer gelezen. Ik vond het geweldig en dat zeg ik niet om te slijmen of omdat het van jou is. Het is een boek dat ik ook zou kopen als het niet door jou was geschreven. Ik weet zeker dat je met dit boek de hele generatie van ons aanspreekt. Ik heb ook zo vaak hardop gelachen. Vooral toen ze die fietsen de gracht in keilde. Echt hilarisch. Dat die ene man nog gaat helpen ook, tot hij erachter komt dat ze in het water terecht komen. En dat die twee huisgenoten vervolgens hun fietsen zochten, hahaha. Ik heb dat niet vaak hoor, dat ik hardop moet lachen om een boek (laatste keer was jaren geleden bij the curious incident of the dog in the night time- niet dat je boek enige gelijkenis daarmee toont- maar daar moest ik ook vaak om lachen). Ook bijzonder om het pand te kennen waar de woongroep is gevestigd. Die twee kamers van Elenoor waren natuurlijk jouw kamers. Dus ik kon mezelf helemaal verplaatsen in die ruimte. Ik wist niet dat er zo’n enge zolder in dat pand was. Of was dat erbij bedacht? Nouja, maakt ook niet uit. Ik vond het gewoon echt een heel tof boek. Heb op 22 december nog in het Badhuis gegeten, dus ik zag het echt helemaal gebeuren allemaal. Ik had niet verwacht dat het boek zo grappig zou zijn. Die cynische ondertoon van het begin waarvan ik in het begin nog dacht dat het me tegen de borst zou gaan stuiten, dat ben ik juist zo gaan waarderen gedurende het lezen want zo is de hoofdpersoon gewoon. Ja, ik kan nog 103 superlatieven gaan gebruiken maar ik ben geen recensent. Ik vond het echt een heel mooi, bijzonder en ook spannend boek, vooral de 2e helft; wat een rotzak die Alexander! En vooral grappig dus. Jesse is nog bezig, en die vindt het ook heel grappig. Ik vraag elke keer of hij dat al heeft gelezen of dat. Ik had elke avond heel veel zin om in het boek te gaan lezen. Jammer dat het uit was, heel jammer, het mocht van mij nog wel doorgaan. Groetjes Fenne Verhoeven

  5. Dag Franca, De woongroep is een mooi boek, om van A tot Z te lezen. Weliswaar met tussenpozen, want zo komen- voor mij – de personen nog meer tot leven .Kortom: het verhaal is prima. Lof! .
    Wat mij wederom in hoge mate heeft verrast is een van je stijlaspecten. Je korte niets verhullende zinnetjes op onbewaakte momenten, die trefzeker een persoon of een situatie schetsen. Ik hoop dat je die stijl ook in volgende boeken weet aan te houden.
    Ik snap niets van de hier en daar zure kritiek en vraag me af of de recensenten tijdens het lezen de nodige pauzes hebben ingelast . Maar hoe ook, je boek vindt zijn weg wel.
    Ik zag deze week een interview met Connie Palmen , waarin zij uitlegt ( in mijn woorden) dat schrijven ‘uit je hoofd treden’ is naar de wereld/ de ander. Dat is je goed gelukt, omdat jouw boek mij ‘uit mijn hoofd deed treden’ in jouw richting.
    Ik ben nu aan de biografie van W.F. Hermans begonnen. Ik vind dat wel een goede volgorde: eerst jij dan hij.
    Hat ga je goed.

  6. Dag Franca,
    Heb je nieuwste boek De Woongroep recent gekocht, en net uitgelezen. Een prachtig boek, interessant ook! Veel succes verder.
    Groet,
    Peter

  7. Ik heb “De Woongroep” van Franca Treur met bijzonder veel plezier gelezen. Haar stijl is soepel, haar taalgebruik origineel. Hoofdpersoon Elenoor is contentmanager, en houdt zich bezig met het beschrijven van de inhoud van producten. Zelf voelt ze zich echter leeg en betekenisloos. Ze is op zoek naar verbondenheid, maar een huisje-boompje-beestje leven staat haar tegen. Dat zij aanvankelijk voor een idealistische woongroep kiest, wordt niet alleen hierdoor verklaard, maar ook door haar jeugd met een stuurloze moeder en een vader die een onwrikbaar geloof heeft in the American Dream, waardoor Elenoor teveel vrijheid en ruimte voelt om tot ontwikkeling te komen. Met enkele pennenstreken wordt ook nog eens de liefdesgeschiedenis van Elenoor’s grootouders beschreven, die elkaar op bijzondere wijze tijdens de Tweede Wereldoorlog ontmoetten. Een oorlog die Elenoor’s vriend Erik mateloos intrigeert, en die een rol van betekenis in het boek blijft spelen.
    Interessant is de rode draad van een zorginstelling waar Erik’s vader (Jan “de Herder”) van hoofdpersoon Elenoor aan het roer staat, en een van haar huisgenoten werknemer is. Zowel de kapitalistische corruptie van de gevestigde orde als het slappe idealisme van de dertigers komen hierin samen. De verwijzing naar de heilige Sint Jozef is veelzeggend. En zo zit er meer symboliek in het boek die de verhaallijn ondersteunt: de olifantjes in een directiekamer, de zoektocht naar een verdwenen vriend, en de rol van de nazi’s in de oorlog, dit alles lijkt te verwijzen naar de impact van groepsvorming, die ook weer in haar motto (een citaat van Dostojevski) naar voren komt.
    Franca Treur is er meester in alle lijntjes samen te brengen: van een naar rijke mannen zoekende Hindoestaanse huisgenote, tot een fetafetisjist die naar Griekenland vlucht, aan het einde klopt alles. Het verhaal zwabbert hier en daar, maar ook Elenoor zwabbert. Zij weet niet wat ze wil, en welke kant het met haar leven op moet. Deze manier van schrijven lijkt bewust gekozen en het werkt, want Elenoor blijft ongrijpbaar in haar zoektocht naar een zinvol bestaan. Pas als zij aan het fantaseren slaat, voelt ze zich betekenisvol. In het boek staan daar twee fraaie voorbeelden van: in een scène verkleedt zij zich als clown, en op een ander moment (als zij seks heeft met Erik) doet zij alsof zij een vriendin, om zichzelf maar niet te hoeven voelen.
    De manier waarop Franca Treur de dolende dertigers beschrijft is ronduit ironisch en lachwekkend, want we kennen ze allemaal: de idealisten die onbespoten postelein eten en er ondertussen met jouw muziekboxjes vandoor gaan. Treur heeft ze meesterlijk neergezet. De toon is spottend, maar je hebt toch sympathie voor ze.
    De woongroep brengt Elenoor niet wat ze wenst, en ze kiest voor een zogenaamd burgerlijk leven. Maar of dat zo zaligmakend is… Ze kan alleen seks met Erik hebben als ze fantaseert dat ze iemand anders is, en als mogelijke gezinsuitbreiding daarop gebaseerd is, belooft dat niet veel goeds. Franca Treur debuteerde met een prachtig verhaal over de strenge Zeeuwse wetten. Nu heeft ze het aangedurfd de grachtengordel neer te zetten. Daar is lef voor nodig, en dat heeft ze. Klasse! Franca Treur is een volwaardig literair auteur waar we nog veel moois van kunnen verwachten.

  8. Dag Franca,

    Ik vond je book “De woongroep” een mooi boek. Ik heb er van genoten, evenals van je eerste boek.

    Groet

  9. Heb heel erg genoten van ‘Dorsvloer vol confetti’ én van ‘De woongroep’. Beide boeken hebben een humor die mij aan Maarten ‘t Hart, maar ook aan Nabokov doet denken. Stilistisch gezien ontzettend knap om de lezer te laten lachen en glimlachen met een woordje hier, een opmerking daar, en om de personages zo goed te treffen.

  10. Hoi Franca,

    Ik ben gisteren begonnen in Dorsvloer vol Confetti, omder andere door de aandacht die Adriaan van Dis gaf aan het boek (en de verfilming) deze week in DWDD.

    Een vraagje: wat is de reden dat je het telkens over ‘de’ vader hebt, en ‘de’ moeder?

    Alvast bedankt!

  11. Dag Mark,
    Leuk dat je Dorsvloer vol confetti aan het lezen bent. Ouders en grootouders zijn niet alleen familieleden in de gemeenschap die ik beschrijf. Het zijn ook door God (de Heere) ingestelde instituties, dragers van het gezag. Analoog aan ‘de Heere’ is er daarom gekozen voor ‘de vader’ en ‘de moeder’.
    Hartelijke groet en veel leesplezier!
    Franca

  12. Hoi Franca,

    bedankt voor je snelle reactie! Ik heb het boek inmiddels uit en ben er nog niet helemaal uit of ik het nu een triest, of juist een mooi boek vind… Misschien wel beide, hoe raar dat ook klinken mag.

    Je consistente gebruik van ‘de’ vader en ‘de’ moeder gaven me ook het gevoel dat het gaat om personen/karakters die binnen deze geloofsgemeenschap een consistent gedrag hebben. Alsof alle vaders en moeders op dezelfde wijze zouden reageren.

    Hoe dan ook een aanrader!!!!

  13. Beste Franca,

    Jouw boek DE WOONGROEP heb ik uit.
    Ik heb er de tijd voor genomen, want ik wilde in de stemming zijn en ongestoord kunnen lezen.
    Het was een mooie ervaring met een vleugje nostalgie en soms een déja vu. Het verhaal heeft me geraakt.
    De gedachtes van Elenoor – haar opvattingen over mensen – de mensen waarvoor ze koos – de mensen die ze tegenkwam – haar nieuwe woonvorm – het enthousiasme en de twijfel daarover – dat alles geeft het boek de waarde mee die soms ook de werkelijkheid blijkt te zijn.
    De verhouding met haar moeder – met haar vriend en zijn functioneren als in een andere wereld, zelfs op intieme momenten – met diens vader – de mening over de burgermaatschappij en het verzet daartegen – het kroegleven – allemaal herkenbaar.
    De chaos in de woonvorm – de losse plichtsbetrachting – ergernis – angst – het gevoel voor realiteit of eigenlijk meer het gebrek daaraan – het komt allemaal in jouw boek voor.
    En ten slotte de keuze voor zekerheid en geborgenheid.
    Dit alles maakt het voor mij een boek dat ik niet gauw zal vergeten.

    Anton.

  14. Dag Franca,

    Ik heb zeer genoten van de “Woongroep”. De beschrijvingen van vooral de vader, de moeder, de bewoners en alle passanten in het boek interpreteer ik als objectieve waarnemingen. Knap gedaan, een mooie, diepgaande analyse van deze tijd(en)

  15. Hoi Franca,

    ik zag pas de filmtrailer van je boek dorsvloer vol confetti,ik wil je boek nog heel
    graag lezen ook naar de film ben ik benieuwd!
    Toen ik het voorstukje zag moest ik denken aan de film The Shunning,hoewel het verhaal natuurlijk heel anders is heeft het ook veel overeenkomsten.
    Deze verfilming van de trilogie,gaat over een meisje dat leefde in de Amish gemeenschap,waarin ook zij moeite kreeg met de vele regels die haar werden opgelegd.
    Op een gegeven moment ontmoete ze een buitenstaander die vragen begon te stellen,na verloop van tijd besloot ze haar eigen keuzes te gaan maken.

  16. Hoi Franca, bedankt voor dit mooie boek. Ik heb het met veel plezier gelezen, evenals je debuutroman “Dorsvloer vol confetti”. Ik las ook je interview in de Viva en je opmerking over het avondmaal in bevindelijke kring. Ik herken dit wel uit de verhalen van mijn moeder. In haar kerk was er ook een grote drempel om deel te nemen. Dit in tegenstelling tot het eerste avondmaal. De eerste, die de beker kreeg aangereikt was Judas!! Dat lijkt me toch veelzeggend. Waar is het mis gegaan?
    groet, Peter.

  17. Beste Franca,
    Heb ‘Dansvloer vol confetti’ en ‘De Woongroep’ gelezen. Als ik denk aan ‘de dansvloer’ zie ik een blauwe lucht voor me, waarin schapenwolkjes drijven en
    tussen de weilanden en akkers door, fietst een meisje, vrolijk en sterk. Hoewel
    Katelijne serieus onder de knoet ligt van ouders, school en kerk, biedt zij weerstand, door humor en dapperheid. ‘De Woongroep’ baadt in een andere sfeer. Het gaat er luidruchtig aan toe, daar in Amsterdam, waar brutale mensen,meestal onder een grijze hemel, hun weg zoeken naar vriendschap en geluk, maar daar jammerlijk in mislukken, terwijl sigaretten, joints en bier daarbij ook niet behulpzaam zijn. Ook nu weer, net als in ‘confetti’, blijft de hoofdfiguur moedig het hoofd bieden aan de tegenwind. Net als Katelijne, beschikt Elenoor over een merkwaardig incasseringsvermogen, die hen helpen de dipjes te overwinnen!

  18. Was op 25 maart in zaal Splendor (Amsterdam) waar schrijfster voorgelezen
    heeft uit haar nieuwe verhalenbundel. Zij las “Gezellig” voor, een aangrijpend verhaal over een illegale immigrant, die zich verschuilt in het verlaten huisje van een sluiswachter. Franca is erin geslaagd om de personages uit het verhaal helemaal tot leven te wekken, als in een film. Het was een onvergetelijke belevenis.

  19. Dag Franca,

    Ik heb je beide romans gelezen en ook je korte verhalenbundel. Ik vond het allemaal aantrekkelijke literatuur. Ik heb nu zelf een boek geschreven, dat enige waardering heeft gekregen, “Het verdriet van Koesoesoe”.
    Sinds deze week staat het ook in de bibliotheek. Ik vond het leuk dat mijn boek (Trie) nu precies naast jouw boeken (Treu) staan. Dat vind ik een hele eer.
    Ik ben benieuwd naar je volgende boek. Ik hoop dat je mijn boek ook eens leest.

  20. Bedankt voor het mooie boek ‘Dorsvloer vol confetti’. Ik lees graag boeken die mij als Noord-Hollander naar het mooie Walcheren ‘ontvoeren’. Als ik geen tijd heb om er zelf naartoe te gaan, surf ik gewoon mee over de woorden van de auteur – in dit geval jouw woorden. Een deel van mijn ‘fermielje’ komt namelijk uit Vlissingen. Daar kwam ik veel en vaak; het zijn dierbare herinneringen.

    De herinneringen die Geert van Oorschot aan Vlissingen had, waren verre van dierbaar. Dat heb ik niet alleen uit zijn boeken geleerd maar ook van mijn vader gehoord, die een volle neef van hem was. ‘De vader’ had overigens weinig op met Zeeland. Hij zei altijd ‘Zeeland is dichtgeplakt met kranten’ en ‘aan het begin van de provincie staat een bord: HIER HOUDT DE CULTUUR OP’. Als kind heb ik dat allemaal geloofd – ik wilde dat bord wel eens zien en eventueel stelen om het in m’n kamer op te hangen.

    Ik vraag me af: als je geboren en getogen bent op dat prachtige ‘eiland’ en daarna naar de Randstad trekt, krijg je dan geen aanvallen van ernstige heimwee? Als ik over Walcheren rijd (als Noord-Hollander dus), blijven de smalle landweggetjes met hun hoge boomsingels en de plotseling links en rechts opduikende landgoederen me een heerlijk gevoel geven. En dan de kust… De hoge, smalle duinenrug tussen Vlissingen en Zoutelande, de buitendijkse weg tussen Westkapelle en Domburg, de onbetaalbare Manteling… En dat alles met een bescheiden maar degelijk stadsgevoel in Middelburg binnen ‘handbereik’.

    Enfin, de Dorsvloer kabbelt voort in vrolijke en obligate vanzelfsprekendheid. Dat doet mijn leven ook, dus alleen daarin ligt al een stuk herkenning. Super! Thanks!

  21. Hallo Franca,
    Ik zou heel graag het boekje “Ik zal maar nergens op rekenen” willen lezen.
    Ik heb al een mail naar J van Damme van PZC gestuurd maar geen reactie gekregen.
    Ik zou het willen gebruiken voor mijn leesclub. Wij hebben “Dorsvloer vol confetti” gelezen en gaan ook de film bekijken.
    Hopelijk kun je me helpen.
    Hartelijke groeten,

  22. Dag Franca, ik hoorde gisteren je interview bij Kunststof en vroeg mij af: Herinner je je nog dat je zelf aan het avondmaal ging in Aagtekerke? Was dat dan allemaal fake? Heb jij nooit echt de liefde van God ervaren doordat Hij zo dicht bij je kwam? Het voelt zo koud om het geloof nu alleen maar te gebruiken om van je af te schrijven en geld te maken. Zo artificieel ook om te doen alsof je al lang klaar bent met dat absurde idee dat er een god zou zijn. Zo oneerlijk ook om te doen alsof je niet weet wat je ouders ervan vinden. Terwijl je weet dat je hen en allen die vanuit je achtergrond zoveel van je houden zo diep kwetst. Maar ook zo ontzettend leeg, arrogant en hol om jezelf tot god te zijn … Wordt het geen tijd dat je met de verloren zoon terugkeert naar het Vaderhuis?

  23. even geen geloof meer… Wat ben jij een mooie vrouw en Mens!.Ga je zeker lezen.

    Kenneth

  24. Hallo Franca,
    Je eerste boek vorige week pas gelezen.
    Wij zijn ook ‘ refo’s’. Gezin van vader, moeder, 4 volwassen kinderen en een toegift. Ik (moeder) heb super genoten van het boek. De andere boeken ga ik ook snel lezen.
    Vriendelijke groeten.

  25. Hoi Franca,

    Goed optreden in Pauw afgelopen maandag. Als ex-refo van ongeveer dezelfde leeftijd ervaar ik soms gelijke spanningsvelden. Breken met het geloof betekent niet automatisch breken met familie en andere dierbaren. En ook ik ben geregeld geneigd het voor de zwartekousengemeenschap op te nemen. Wel heb ik het idee dat het (voor mij) in een stedelijke omgeving wat makkelijker was om los te komen uit deze gemeenschap, dan in een dorpse. Alhoewel ik ook het omgekeerde kan beredeneren.

    Je eerste boek heb ik uiteraard gelezen, ‘Hoor nu mijn stem’ zal het tweede gaan worden. Ik moet nu eenmaal keuzes maken in het enorme aanbod van boeken. 😉

    Het gaat je goed!

  26. Franca, wat is Hoor nu mijn stem een schitterende roman! Integer, fijnzinnig geschreven met herkenning van een wereld die ik slechts uit overlevering ken van/over mijn opa (die voor bekeerd doorging-hij overleed 6 maanden na mijn geboorte). Een ongekend sereen boek dat boeit van begin tot eind. Heel hartelijk dank.
    Vr.groetend,
    Rinus Aldus

  27. Dag Franca, Wat een prachtig boek is ook ‘Hoor nu mijn stem’. Net als Dorsvloer vol confetti heb ik het aan een stuk door gelezen. Hoe Leiden wordt beschreven – ik heb daar ook gestudeerd- vind ik heel herkenbaar. En nu ik als van oorsprong katholieke vrouw meer dan 10 jaar in een ‘refo’ omgeving heb gewoond- heb ik door je boek, denk ik, voor het eerst enig inzicht gekregen wat een opvoeding in een streng christelijke milieu betekent en met je kan doen. Je subtiele woordgebruik en liefdevolle manier van beschrijven leiden er bij mij toe dat ik ga denken in plaats van oordelen en daarnaast kon genieten van de fijnzinnige observaties. Dank daarvoor.

  28. Dag Tanneke,
    Dat is echt heel fijn om te horen. Vooral dat je ging denken in plaats van oordelen. Dank je wel voor je mooie woorden!
    Hartelijke groet, Franca

  29. Indien mogelijk: zou je mijn reactie niet op de site willen plaatsen.

    Hoi Franca,
    Het liefst had ik mijn reactie gestuurd via de mail, maar dat heb ik niet kunnen vinden. Dus doe ik het maar op deze manier.
    Ik heb geen van je drie boeken gelezen, ze zijn mij wel bekend omdat ik in het Christelijke boekenvak werkzaam ben. Ik wil gelijk van de gelegenheid maken van je optredens bij Jan van den Bosch en bij Witteman die ik via You-tube heb gekeken. Misschien zou van mij als “refo” een afwijzende reactie hebben verwacht, maar die krijg je niet.
    Je hebt in één van de optredens verteld over thuis, de radio ging alleen aan voor het weer. Dus er werd niet naar Evangelische Omroep geluisterd. Ik herinner als de dag van gisteren dat je op zondag “Groot Nieuws had, gepresenteerd door Wim Klein Haneveld, dinsdagavond: licht op Jongerenkoren, gepresenteerd door Petra Blokhuis en Nederland Zingt, gepresenteerd door Heleen van Dijk. Zaterdagavond: Laat ons de rustdag wijden. Nu zijn er wat dingen veranderd, maar het is er nog steeds.
    Dan was het toch allemaal wat aan de strenge kant.
    Je kwam bij Jan van den Bosch eerlijk over, bij Witteman wat onzeker.
    Je zei in een antwoord op een vraag: “Een strenge God, er gaan mensen naar de hel en er gaan mensen naar de hemel, de uitverkiezing; dit moet zijn (en de Bijbel leert) Gods alwetendheid, en daar mag je geen dogmatisch leerstuk van maken en het uitverkiezing noemen.
    De Bijbel leert (kort samengevat) God is niet alleen rechtvaardig maar ook barmhartig en zondaars tot bekering kunnen komen en dat verloren zonen en/of dochters weer gevonden zonen en/of dochters kunnen worden.
    Vervolgens een reactie op je slotwoord van het Magazine Beeldenstorm: het moet niet gaan om gelaat, gepraat en gewaad (het uiterlijke) maar om het innerlijke als christen zijnde. Ik sta hier achter van wat je geschreven hebt.
    Uit een fragment van een interview las ik de reactie van je ouders, toen je tegen hen zei dat je niet meer geloofde en naar de kerk gaat; ik vind zo erg dat ik niet aandurf om dit te citeren, ik had liever wat anders gelezen: mijn ouders gingen voor mij bidden. Wat ze tegen gezegd hebben vind ik heel erg en zeer ongepast, dit mag niet!! Het is een verkeerde gedachte dat het vijfde gebod alleen voor kinderen geldt, dit geldt ook voor ouders. Want zij mogen hun kinderen niet tot toorn verwekken en ook niet tergen dat ze moedeloos worden; staat in de Bijbel.
    Franca, als afsluiting, (je zou dat niet hebben verwacht) maar met het verschijnen van je boek “Hoor nu mijn stem” bid ik wekelijks voor verloren zonen en dochters (dat was je antwoord op de laatste vraag van Jan van den Bosch) en hun ouders. Van harte wens ik je toe dat je van een verloren dochter weer een gevonden dochter mag worden.

    Hartelijke groeten,
    Willem

Leave a Reply

Your email address will not be published.